Natuurlijk hebben wij op het werk de hele dag Google Streetview zitten kijken! Ik heb vandaag meer vastgoed gezien dan toen ik een nieuwe woonst zocht. Ik weet nu ook exact waar mijn collega's wonen, wat handig kan zijn, al zie ik niet direct in welke situatie.
De beelden van mijn straat zijn meer dan drie jaar oud. Bij de buren hangt namelijk de raamaffiche "sp.a nu zeker", die proletarisch kiezers probeerde te werven voor de Vlaamse verkiezingen van 2009. Een reis met Streetview is dus soms ook een reisje in de tijd!
Zou dat trouwens niet nog een mooie aanvulling op Streetview: foto's uit de oude doos, die tonen hoe je straat er lang geleden uitzag?
Dat was het lijstje waarmee mijn Franstalige collega mij ervan probeerde te overtuigen dat ik mij vergiste: er bestonden nog wel degelijk figuren die jongeren aan beide kanten van de taalgrens aanspreken! Ik had durven te beweren dat het culturele leven in dit land al jarenlang gescheiden verloopt. Maar deze vier uit Wallo-Brux afkomstige popgroepen moesten volgens haar ook wel hot zijn in Vlaanderen, net zoals dEUS, Daan en Milow dat zijn aan de andere kant. Met hen uitpakken in een interviewtje op een jongerenwebsite van de federale overheid (dat was de bedoeling) betekent keihard scoren bij studenten in Wallonië én Vlaanderen!
Ik blijf sceptisch.
Maar wie ben ik nu helemaal?
Even kijken wat Humo en StuBru zeggen, toch zo'n beetje de lakmoesproef voor bekendheid onder de Vlaamse jeugd.
De term "Soldout" levert vooral resultaten op van uitverkochte bands.
"Jeronimo" doet het goed in combinatie met "Stilton".
Van Ghinzu - een naam die mij niet helemaal onbekend voorkwam - vind ik wel recensies maar veel zijn het er niet en recent zijn ze evenmin. Datzelfde geldt voor Mud Flow.
Ik beweer niet dat dit slechte bands zijn.
Ik beweer niet dat ze geen aanhang hebben.
Ik beweer niet dat ze nooit optreden in Vlaanderen.
Ik beweer niet dat ze nooit op de radio te horen zijn.
Ik beweer wél dat ze niet bekend genoeg zijn om er een breed publiek van jongeren mee aan te spreken. Een exclusief interview met een lid van Jeronimo zal geen hordes Vlaamse studenten naar mijn website brengen.
Zijn er Franstalige artiesten die dat wel kunnen? Ik zie ze niet, maar ik sta open voor suggesties.
Eerst een woord van troost: in Nederland gaat het nauwelijks beter dan in Vlaanderen. Ook daar zoeken vooruitstrevende technologieondernemingen zich suf naar geschikte werkkrachten en brengt dat personeelstekort de welvaart in gevaar. Af en toe wordt er een blik Chinezen of Indiërs opengetrokken om het kennisniveau op peil te houden. Ik zag het gisteren in Tegenlicht van de VPRO - altijd weer indringende televisie.
Dan de beklemmende boodschap: net als in Vlaanderen leeft in Nederland het idee om 'weinig productieve' studierichtingen te ontmoedigen. Ik voel me aangesproken. Godzijdank behoor ik niet tot vervloekte diersoorten zoals de archeologen, sociologen en psychologen ("Wat maken ze? Geleuter!"), maar mijn vakgebied, de literatuur & taalkunde, is toch ook weer niet zoveel nuttiger.
Zelf ben ik in de communicatiesector beland. Sinds kort ben ik 'conversation manager' bij een overheidsinstelling - maar behalve een paar verdienstelijke nota's breng ik voorlopig weinig tastbaars voort, of toch niets waarmee je de Chinezen de stuipen op het lijf jaagt.
Ik zou willen dat het anders was. Ik zou veel liever robotarmen in elkaar draaien, een antwoord op Einstein formuleren of een nieuwe werkzame stof tegen kanker synthetiseren. Een sierlijk stukje code schrijven, dan ben je tenminste iemand! Maar het behoort domweg niet tot mijn mogelijkheden. Mijn talenten liggen ergens anders. Ik heb een wetenschappelijke richting gedaan op de middelbare school en dat ging mij niet goed af. Als ik op dat spoor was doorgegaan in het hoger onderwijs, dan had ik nu helemaal geen diploma. Dat zou de kenniseconomie ook niet ten goede zijn gekomen.
Dus heren van het beleid, in Nederland en Vlaanderen, luister even naar mij. Ik vind het prima dat jullie technische richtingen willen stimuleren, al was het alleen maar omdat ik dan niet meer zo lang op een loodgieter hoef te wachten. Maar vergeet niet dat niet iedereen dezelfde roeping heeft. De ene richting is de andere niet. Je kunt van lood geen goud maken.
Iedereen is te koop, ook u en ik. Mijn prijs is: zeventig euro per uur. Dat ontdekte ik onlangs toen ik een offerte zag waarin mijn werkgever mijn diensten aanbood aan een argeloze klant.
Zeventig per uur, is dat veel? Echt goedkoop vind ik het niet, als ik een paar alternatieven in ogenschouw neem. Voor zeventig euro heb je onder meer de volgende mooie dingen:
drie seizoenen van de briljante tv-reeks The Wire (totale kijkduur: ca. 37 uur);
een diner-met-wijnen voor één persoon in een héél aardig restaurant;
een retourtje Parijs, mits je tijdig boekt.
Huur mij een godganse dag met mij en je bent 520 euro kwijt – het equivalent van een vaatwasser. Als ik mocht kiezen tussen mezelf en een vaatwasser, ik wist het wel!
Het ene moment zit je klinisch dood naar het geneuzel van je collega te luisteren, het volgende hos je hand in hand met diezelfde collega door een herfstig bos, op zoek naar het geheim van de boskabouters, dat steevast iets met paddenstoelen te maken blijkt te hebben. Het fenomeen staat bekend als “teambuilding” en toont als geen ander de merkwaardige rekbaarheid van de menselijke geest.
Ook wij hebben aan teambuilding gedaan afgelopen vrijdag. Omdat het bedrijf waarvoor ik werk voornamelijk wordt bevolkt door computerverslaafden, was het bos bij voorbaat uitgesloten als locatie. Je mag er niet aan denken dat je zonder Twitter zou vallen.
Ongesubsidieerd volksvermaak
Geheel getrouw aan ons credo dat echte ontspanning niets met de realiteit te maken mag hebben en vooral ook geen overmatige hersenactiviteit mag inhouden, togen we naar de Kinect Loft in Vorst om er spelletjes met de Xbox te spelen. De Xbox is een spelconsole die je normaliter met een joystick bedient maar die je hier aanstuurt met lichaamsbewegingen.
Dat leidt tot een merkwaardig schouwspel waarin spelers zich in de raarste bochten wringen, hun artritische knoken zwaar op de proef stellend, om een virtuele raft recht te houden of een straatboef knock-out te slaan.
Kinect Xbox is het soort ongesubsidieerde volksvermaak waar Joke Schauvliege wellicht geestdriftig over zou worden. Slimmer word je er niet van, maar voor een keertje is het leuk. En vooral: het levert foto's op die zeer bruikbaar zijn op het volgende personeelsfeestje.
De hele week ben ik in de weer geweest met user testing. Uitstapjes maken naar uithoeken van dit dwergstaatje om mensen te ondervragen over een nieuwe computertoepassing. En 's middags het lokale bier gaan proeven.
Maar ik stel het mooier voor dan het is. Want user testing was in ons geval ook: een warrig en hopeloos omslachtig, onaangepast interfaceontwerp voorstellen aan een publiek dat zich geen knollen voor citroenen laat verkopen: tuinbouwers.
Vooral woensdag ging het er hard aan toe. We kwamen oog in oog te staan met drie Kempische agrariërs, boeren van stavast met handen als schoppen, die de rouwranden onder hun nagels dragen als een ereteken.
Als ik zeg dat ze kritisch waren, druk ik me voorzichtig uit. Het leek alsof we in de Boerenkrijg terecht waren gekomen. Bijna is mijn collega ontsnapt aan een spitvork tussen zijn schouderbladen. Zou de verzekering dat erkend hebben als een arbeidsongeval?
Boeren uit de Kempen - velen kunnen nauwelijks op eigen kracht de computer aanzetten. Maar ze voelden dat er iets niet klopte. En ze hadden gelijk. Ons ontwerp deugde niet. Op scherm en papier leek het wel heel aardig, maar in de praktijk bleek het omslachtig en tijdrovend en weinig intuïtief.
Van het laboratorium of de tekentafel naar de praktijk van alledag, is een lange, vaak moeizame weg, maar saai wordt het nooit!
Natuurlijk hebben wij op het werk de hele dag Google Streetview zitten kijken! Ik heb vandaag meer vastgoed gezien dan toen ik een nieuwe woonst zocht. Ik weet nu ook exact waar mijn collega's wonen, wat handig kan zijn, al zie ik niet direct in welke situatie.
