Onvergetelijk

Ik nam de trein. De conducteur riep over de intercom de haltes om en wenste de reizigers "een onvergetelijk reis".

Dat was goed bedoeld maar toch: het laatste wat ik van mijn treinreis verlang, is dat ze onvergetelijk is. De reis van de tweeduizend reizigers die afgelopen weekend geblokkeerd zaten in Ternat, die was onvergetelijk.

Geloof mij: de beste treinreizen zijn onopvallend. De ideale treinrit gaat onopgemerkt voorbij, zo geruisloos dat je ze al bent vergeten nog voor je op je bestemming aankomt.

Stielbederf (2)

Ik jammerde in een vorig bericht hoe de elektrische fiets échte fietsers berooft van alle kansen op roem.

Maar nog niet alles is verloren. De New Yorkse kunstenaar Kevin Cyr bedacht een fietsvehikel waarmee de aandacht van toeschouwers meer dan verzekerd is.

(Met dank aan Michaël voor de tip.)

Stielbederf

Ik zal niet zeggen dat ik het erom doe, maar het is toch altijd weer prettig als je op de top van een bergpas bewondering oogst van omstanders. Vorige week brak een bescheiden maar spontaan applausje los toen ik de top van de Klausenpas overschreed. Niet dat fietsers zeldzaam zijn op cols - over de Klausenpas ligt zelfs een nationale Zwitserse fietsroute - maar ik reed met bagage en dat baarde toch enig opzien.

Maar de toekomst ziet er benard uit voor fietshelden. De open doekjes liggen niet meer voor het oprapen. Achting en loftuitingen worden minder vanzelfsprekend. De oorzaak is de elektrische fiets, die ook de steilste cols toegankelijk heeft gemaakt.

Vorig jaar in Oostenrijk zag ik al twee krasse knarren fluks een berg beklimmen waar ik zelf met moeite rechtop kon blijven staan - ik was die dag te voet. Hun geheim was een glas schnaps per dag - en een elektromotor op de fiets.

En vorige week  - het applaus van de Klausenpas was ternauwernood uitgestorven - kreeg ik op de moordende flanken van Männlichen (nomen est omen) van een passerende fietser de vernederende vraag: "Is dat een elektromotor waarmee jij rijdt?"

Die elektrische fietsen bederven de stiel.

Twitterocratie

Ik was vandaag op een seminarie over innovatie in de overheid dat een vreemde wending nam.


De namiddagsessie zou over sociale media gaan, maar plotseling zaten we te luisteren naar een promopraatje voor een product van Adobe. Ergerlijk. Zelfs ambtenaren hebben nog wel iets beters te doen.

Het adagium "practice what you preach" indachtig, had de organisatie de deelnemers aangemoedigd om over de toespraken te twitteren. Dat gebeurde. Zoek naar #inno200 en zie hoe de stemming langzaam verzuurt.

De organisatie las mee en besloot een halfuur voor het einde van de sessie de mensen van Adobe van het podium te halen. Gejuich op Twitter: "Lang leve de kracht van Twitter!" De val van Moebarak was er niets bij.

Interactiviteit is een mooi ding. Maar bij het verlaten van de zaal kon ik een paar bedenkingen niet onderdrukken. Iemand en plein public de mond snoeren - is dat niet domweg een uiting van ongemanierdheid? En is Twitter niet een wat wankele basis voor besluitvorming? Er zaten ten minste honderd mensen in de zaal, schat ik. Slechts een minderheid daarvan uitte zich via Twitter. Het is onwaarschijnlijk, maar je kunt niet uitsluiten dat anderen het in de zaal het wél goed vonden.

Twitterocratie is nog geen democratie.

Zappen verboden

Zoals ieder jaar was het een beproeving om de belastingbrief volledig en correct in te vullen.

Er komt rekenwerk bij kijken dat grote gevolgen kan hebben. Maar de bijgeleverde informatie blinkt niet altijd uit in begrijpelijkheid. Het leesplezier is beperkt te noemen. Maar zappen mag niet.

De overheid verwacht van de burger niet slechts een wiskundeknobbel maar ook een ijzeren, bijna bovenmenselijke discipline.

Zeventig per uur

Iedereen is te koop, ook u en ik. Mijn prijs is: zeventig euro per uur. Dat ontdekte ik onlangs toen ik een offerte zag waarin mijn werkgever mijn diensten aanbood aan een argeloze klant.

Zeventig per uur, is dat veel? Echt goedkoop vind ik het niet, als ik een paar alternatieven in ogenschouw neem. Voor zeventig euro heb je onder meer de volgende mooie dingen:

• drie seizoenen van de briljante tv-reeks The Wire (totale kijkduur: ca. 37 uur);
• een diner-met-wijnen voor één persoon in een héél aardig restaurant;
• een retourtje Parijs, mits je tijdig boekt.

Huur mij een godganse dag met mij en je bent 520 euro kwijt – het equivalent van een vaatwasser. Als ik mocht kiezen tussen mezelf en een vaatwasser, ik wist het wel!

Talloos veel miljoenen

Uit het voortreffelijke boek A Short History of Nearly Everything van Bill Bryson leerde ik vandaag dat:

• het gemiddelde hoofdkussen wordt bevolkt door ongeveer 40.000 mijten;
• een morzel grond  (Vlaams of Waals, maakt niet uit) 10 miljard bacteriën bevat, waarvan we de meeste niet eens kennen.

Het gaat in beide gevallen om schattingen, dat mag duidelijk zijn. In de wereld van de mijt of bacterie let men niet op de kleintjes.

Nog nagruwelend van die kennis, zag ik in een avondlijke lichtstraal dit beeld: ontelbare stofdeeltjes die door mijn pas gestofzuigde huis zweven. Je mag er niet aan denken dat je dat allemaal inademt - en toch is het zo.

De strijd tegen de kleinste deeltjes is uitzichtloos en frustrerend. Winnen kun je niet, maar opgeven maakt het alleen maar erger.